وبگاه شخصی سید ناصر بهشتی

و یک نکته دیگر در ادامه بحث قبلی. تبلت زیر ده اینچ و حول و حوش آن، به درد نمیخورد. دلایل کاملا روشن هستند.

اول، عرض دست. باید در دست جاگرفته و یک دستی بتوان نگهش داشت. طوری که نه فضای دست تلف شود، به دلیل سایز کوچک ویژه علاقمندان نقاشی در پیش دبستانی؛ و نه کف دست انسان جر بخورد، بخاطر اینکه تبلت مورد نظر در سایز خرس گریزلی طراحی شده است.

دوم، مطالعه. البته میتوان روی صفحات کوچک مانند آیفون و گالاکسی اس دو هم مطالعه کرد. اعتراف میکنم که روی N73 هم کتاب خوانده ام. اما صحبت ناچاری نیست. صفحه کوچک پس از مدتی باعث شباهت عیون مبارک به چشمان باباقوری میشود. و خسته کننده است. سایز هفت تا هشت اینچ، مشابه با کتابهای رقعی چاپ دهه چهل و پنجاه ایران است. من عاشقشان بودم و با وجود کاغذ کاهی و فونت سربی و اغلاط املایی و خط ریز، حرف به حرف آنها را در روزهای بلند تابستان و شبهای بلند زمستان می بلعیدم. اگر از ترجمه های بی نظیر شاهکارهای کلاسیک ادبی جهان در آن سالها بی نصیبید، این قسمت را بی خیال شوید. اما دست کم سی سال است که همه به قطع وزیری عادت کرده ایم و کششی در کتابهای مجعول و آب رفته رقعی این سالها دیده نمیشود تا چشمها را فدا کنیم. و کتب فرنگی، در حوزه فنی که تغییر سایز باعث بهم ریختن محتوی آنان در برخی موارد میشود، عمدتا در قطع وزیری سیر میکنند. و روزنامه و مجله که جای خود دارند. سایز کوچک، تمام لطف دیدن صفحات را از بین میبرد. فرض کنید Popular Science را روی هفت اینچ. خدا نصیب نکند.

و یک نکته فرعی. از آنجا که در پروازهای داخلی تابستانی، تا قبل از بلند شدن جناب هواپیما، از سیستم خنک کننده خبری نیست و مانند محتوای هواپز، چربیتان ذوب شده و سالم کباب میشوید، وجود یک تبلت ده اینچی برای باد زدن و نجات جانتان، بسیار مفید تر از یک تبلت هفت اینچی است، چون سطح مقطع بیشتری داشته و بهتر خنک میکند!
…

و برزخی داریم با نام مطب پزشک. از اولین نکات عجیبی که در مشهد با آن روبرو شدم نحوه برخورد عموم اطبا با مردم بود. طبق چند قانون رفتار میکنند:

منشی دکتر، شخص اول کشور است، به شرطی که نخواهد بالاتر آن باشد.

وجود تلفن، به معنای پاسخ دادن نیست. ناراحتید؟ به جهنم. صد دفعه دیگر هم زنگ بزنید. نتیجه یکسان است.

وقت تلفنی داده نمیشود. اصرار دارید؟ فکر کردید اینجا لوس آنجلس است؟ بسیار خوب. مشمول قانون بعدی میشوید.

وقت نداریم. کی وقت داریم؟ معلوم نیست. بعدا زنگ بزنید. بعدا کی است؟ آن را هم همان بعدا که زنگ زدید اعلام میکنیم. باز هم اصرار دارید؟ قانون بعدی نثارتان باد.

حضوری تشریف بیاورید وقت بگیرید. آمدید؟ خوش آمدید حالا برید سه ماه دیگه برگردبد. ها ها ها. گفتم که وقت نداربم. دارید میمیرید؟ آخی.خوب فردا ساعت شش صبح بیاید اسمتون رو روی در مطب بنویسید. عصر خارج از وقت ویزیت میشوید.

عصر بخیر. نوشتید؟ حتما روی یخ نوشتید؟ چون اسم شما که نیست. شاید یکی دیر رسیده کاغذو عوض کرده که بشه نفر اول. ها ها ها. بعضیا چقدر بامزن. راستی چرا رنگتون سبزه؟ آهان داشتید میمردید. خوب فردا ساعت چهار تشریف بیارین. چرا تا حالا وقت نمیدادم؟ (بوق). میخواستی همینو بشنوی؟

بله ساعت چهاره منم میبینم. سرشون شلوغه.

ساعت هشت نیست ، ده دقیقه به هشته. ناراحتید برید یه روز دیگه بیاید.

اقای الف و آقای ب و آقای ….. و آقای ی، وقتی زنگ زدن برین تو. چی؟ همتون با هم جا نمیشین؟ به خود دکتر بگید. من کاره ای نیستم!!

و از همه بدتر آنکه در بسیاری از مطبها و ساختمانهای پزشکان، اثری از  wifi نیست و باید با  edge ساخت که در مقابل تمام مصیبتهای فوق ، تمام قد خود را نشان میدهد و مصیبت اعظم است.

آخرین جمع بندی از وضعیت اینترنت ایرانسل.
وایمکس آن خوب است اگر نیاز به پشتیبانی نداشته باشد. و اگر داشته باشد، ولو در حد احوالپرسی، در عمده موارد فاتحه شما خوانده است و سر کارید.

روی بستر جی اس ام، الحق سرعت Edge آن تعریف دارد و در مقابل جی پی آر اس گازوییلی همراه اول، کاملا برنده است. اما دقیقا مثل ماشین هشت سیلندر خرج دارد. ماشین برای بنزینش، و این یکی برای قبضش. پول خون پدر بنیانگذار ام تی ان را میگیرند. تقریبا با مصرف من، دست کم پنج برابر همراه اول هزینه دریافت میشود.

وفتی در بانک باشید و نوبت بگیرید و رسیدش چنین باشد:

و بعد از نشستن روی صندلی و ورق زدن کتاب و کمی جابجا شدن، چشمتان به تابلوی تاریخ و ساعت بانک بیافتد به شرح ذیل:

نتیجه میگیرید که تیتر این موضوع درست انتخاب شده است.

به چند دلیل واضح میتوان حجت را تمام دانست که هنوز برای خرید تبلت زود است.

اول کیفیت صفحه نمایش. حقیقت آن است که در تبلت به دلیل نوع کاربرد آن، استفاده از صفحه نمایش با کیفیت پایین در دراز مدت آزار دهنده است و تحملش سخت. کمتر از  Super AMOLED Plus  یا Super AMOLED HD قابل قبول نیست. در حال حاضر فقط سامسونگ ۷٫۷ اینچی چنین صفحه ای دارد که هنوز در ایران نیامده و اگر هم بیاید دو شرط دیگر برای خرید را کم دارد.

دوم دقت دوربین. در حال حاضر بهترین تبلتهای بازار، از نظر دوربین در وضع نا امید کننده ای قرار دارند. سه مگاپیکسل، عدد مقدس آنان است و دو دستی چسبیده اند. نمونه آن گالاکسی تب سامسونگ و آیپد ۲ اپل است. به تصاویر زیر توجه کنید. اولی را با آیپد ۲ اپل گرفته ام که سه مگاپیکسلی است و دومی با گوشی سامسونگ گالاکسی اس ۲ که هشت مگاپیکسلی است. نتیجه آنکه اگر تبلتی زیر هشت مگاپیکسل باشد، ارزش خرید ندارد چون عکسش آبروریزی است و به درد هیچ کاری نمیخورد.

سوم تماس صوتی. بدون تعارف دنبال کشیدن یک گوشی و یک تبلت کار عبثی است. راه حل بهتر آن است که یک تبلت فراهم شود که در عین امور محوله اولیه، قابلیت مکالمه داشته و سیم کارت برای تماس تلفنی را پشتیبانی کند. در این صورت با تهیه یک عدد هدست بلوتوث، تماس فراهم است. چه در کیف خود گذاشته باشید،چه دم دست روی میز باشد. اگر چه متصورم تماس تلفنی،مربوط به قرن بیستم بود و در قرن جدید، هماهنگی امور با حجم بالای تلفن، عملی عوامانه بوده و نقض حریم خصوصی افراد محسوب میشود.

پیدا کردن بلیط با مصیبت، و بعد تاخیر یک ساعت و نیمه، آنهم ساعت ۱۲ شب، به حد کافی برای افزایش درجه حرارت فکری کافیست، و تنها مسکن آن مطالعه است طبق معمول. بدبختی آنکه نشریات روی آی پد خوانده شد، نشریات توی کیف هم سرنوشت مشابه داشتند، ماند تعدادی غرفه بسته در ترمینال دو مهرآباد که رفته بودند بخوابند بیچاره ها. اینترنت هم که در سالن خروجی ترمینال دو به درد اموات میخورد و بی خیالش شدم.
غرفه نشریات رایگان. که ملاحظه میفرمایید. کافی شاپ هم بسته شد و از اسپرسو جا ماندیم. خدا هیچ مسلمانی را بدون اسپرسو و مطلبی برای مطالعه، به حال خود رها نکند. آمین.

ماهان سوارم، چون میخواهم زنده بمانم. و در هواپیما بعد از مطالعه و کمی جابجا شدن روی صندلی و الخ، چشمانت گیر میدهد به در و دیوار. و از قضا این تصویر، در تمام پروازها رویت میشود.
نمیدانم چه حکمتی است که این جعبه باید در تمام پروازها آویزان باشد.
بالاخره یک چیزی پیدا کردیم به ماهان گیر بدهیم!

اتاق سرور یکی از کارفرمایان محترم دستخوش ابتکار همکاران شد به نحوی که رویت میشود.
فن پاور نیمه جان، فن داخل بی رمق، فن دیواره معیوب، سرور در حال احتضار. نتیجه؟ پنکه عزیز و سنتی. پست مدرنیسم در بخش آی تی.

مردی را چشم درد خاست، پیش بیطار رفت که دواکند، بیطار از آنچه در چشم چارپای می‌کند در دیده ‏او کشید و کور شد.
حکومت به داور بردند، گفت بر او هیچ تاوان نیست اگر این خر نبودی پیش بیطار نرفتی.
بدان هر آن ‌که نا آزموده را کار بزرگ فرماید، با آن ‌که ندامت برد، به نزدیک خردمندان به خفت رأی منسوب گردد.

اگر شما در مورد یک ماهی بر اساس توانایی اش در بالا رفتن از درخت قضاوت کنید او تمام زندگی اش را با این باور که یک احمق است خواهد گذراند.

آلبرت انیشتین